Jury rapporten

2017:

2017  20e prijs  412 punten.
(V)luchtig
Ontwerp: Rene Jochems, Erik van Elsacker en Dave Mutsters
_________________________________________________________________________
Een dapper maar mislukt experiment. Hulde voor de spannende gedachte om een inside-out
corsowagen te maken waarbij de constructie een belangrijk onderdeel wordt van de wagen.
Ook het contrast van de bloemen met het ijzerdraad is spannend, maar slaagt niet in dit beeld. Het wordt zoeken naar een beter evenwicht om tot een overtuigende corso-voorstelling te komen. Deze wagen is niet meer herkenbaar als dahliawagen en hoort om die reden thuis in een andere parade. De zwierige figuur mist iets opzienbarends en de associatie met een elf ontgaat de kijker omdat de vleugels te onduidelijk zijn.

Onder de constructie zijn de dahlia’s nauwelijks zichtbaar. Ze zijn echter van binnen zodanig massief dat het ontwerp aan finesse en luchtigheid verliest. De figuur is volgestopt met dahlia’s. Terwijl die luchtigheid juist het karakteristieke van dit beeld moet zijn. De bloemen zitten dit beeld in de weg. Alleen bij de pluizen van de paardenbloem vormen de bloemen een mooi geheel met het metaal en ze geven daar kleur aan.

De bron van alle kritiek ligt bij de keuze een bestaand ontwerp te nemen van Robin Wight. De makers voldoen aan de morele plicht om de bron van het ontwerp te vermelden. Echter, hier is geen sprake van ‘geïnspireerd door’. Het is een kopie, een slechte. Geïnspireerd is vooral als je iets als uitgangspunt neemt en er iets mee doet. Geïnspireerd is niet als je het praktisch één op één na bouwt. Het vraagt om een eigen interpretatie, om verbeeldingskracht.

Los daarvan. Als je al geïnspireerd wil raken door een kunstwerk, was dit beeld niet de juiste keuze Met dit ontwerp was aan materiaal- en kleurgebruik weinig eer te behalen. De wagen is veel minder dan het origineel en daarom mislukt.

Naar Corsowagens

================================================================

2016:

2016  14e prijs  434 punten.
Contra
Ontwerp: Rene Jochems, Erik van Elsacker en Dave Mutsters
_________________________________________________________________________

Een interessant idee, mager in de uitvoering. Het probleem van deze wagen is dat de
compositie van de contravorm niet klopt. Zowel de bovenste als de onderste vorm is te klein,
waardoor de draak te weinig het product van de rubberen mal is. De mal kan nooit herbergen
wat er in heeft gezeten. Aan deze wetmatigheid wordt getornd met als bijkomend gevolg dat
het onderste deel van de mal plat is en het bovenste element nogal zwaar vormloos wordt
en meer wegheeft van een gedrapeerd gordijn.
De draak zelf is nogal stereotiep, wat een uitgangspunt kan zijn voor een massaproductie,
mocht dit in beeld zijn gebracht. Dat moet dan in die context ook worden waargemaakt.
Subtiel en mooi uitgewerkt is de breeknaad op het gips van de twee mallen.
Waardering is er voor het wit van de ‘gipsen’ draak, minder is die er voor de ‘zware’ paarse
kleur. De schroeven van gedroogde bloemblaadjes en bijna onzichtbare vleugelmoeren zijn
mooi en overtuigend tot in detail. Hetzelfde geldt voor de tanden en nagels van de draak.
Met een statische wagen is niets mis, deze moet dan wel wat extra’s of spanning bieden.Of
uitmunten in perfectie en dat is hier niet het geval.

Naar Corsowagens

================================================================

2015:

2015  9e prijs  519 punten.
Broederliefde
Ontwerp: Rene Jochems, Erik van Elsacker en Dave Mutsters
_________________________________________________________________________

De wagen veroorzaakt verdeeldheid bij de jury. Niet over de wagen zoals die
‘ingeklapt’ voorbijtrekt; dat wordt een nogal plompe en verhoudingsloze vorm
gevonden, met intrigerende zijkanten en een mooi gedetailleerde mandala in het
midden van die zijkanten, die de massief ogende voor- en achterkant doorbreekt.
Deze ronding blijkt een voorschot op het zonnebloempatroon dat volgt als de wagen
zich ontvouwt. De kleuren zijn mooi en warm. De gezichten zijn zwak van vorm en bij
het uitklappen blijken de zijkanten van de segmenten wat slordig afgewerkt.
Over de geslaagdheid van de wagen in ontvouwde toestand wordt wisselend
gedacht.
Voor een deel is het te weinig krachtig, te weinig spectaculair door de magere
vormgeving van de bloembladen, ze hadden massiever mogen zijn. Het lijnenspel is
te iel in verhouding tot het zware blok dat door de koppen gevormd wordt. De lijnen
en het midden van de zonnebloem op de zijkant van de wagen komen niet bij elkaar.
Een ander ziet dit lijnenspel als transparant en luchtig. Het complexe mechaniek van
het uitklappen, wordt ervaren als indrukwekkend en een extra spanning in wat er zou
worden gevormd. Dit had beter in beeld gebracht mogen worden. De duur en
snelheid waarmee dat gebeurt, zijn goed. De zonnebloem wordt centraal gezien in
de band tussen de twee broers.
Een wagen dus met letterlijk en figuurlijk twee gezichten.

Naar Corsowagens

================================================================

2014:

2014  2e prijs  615 punten.
Tokkelen
Ontwerp: Aart-Jan Borias, Rene Jochems en Erik van Elsacker
_________________________________________________________________________

Het totaalbeeld is gecompliceerd en blijft toch in balans. Dat komt omdat er een
duidelijk midden is, een kern van waaruit de gitaarhalzen en bochtige armen
straalsgewijs de lucht in groeien. Je houdt overzicht omdat de contrasten logisch zijn.
De gitaren zijn strak en vlak, de dahlia’s geven de houtkleur goed weer. De wagen is
prachtig van kleur. De vingers die blijven tokkelen, vormen een prachtige verbeelding
in beeld en geluid. De fragiele klanken pakken zuiver en ingetogen de straat. Dat lukt
maar net want in het decor van de overige corsowagens is dat een hele kracht tour.
Tokkelen zit in de stoet ongelukkig achter een muziekkorps opgesteld. Op eigen
kracht trekt de wagen een intense aandacht naar zich toe en ontroert het moment.
De snaren worden bespeeld door klauwtjes, mechaniekjes die doen denken aan het
binnenwerk van een piano. Ze zijn bijzonder mooi gemaakt, met een sterke
toepassing van alternatieve materialen. Het bespelen gebeurt een beetje ad random.
Harmonisch samenspel zit er niet in, wat meteen een van de minpunten is van
Tokkelen. De virtuoze gitaarmuziek die we horen, past niet bij wat we zien. Een
ander minpunt zijn de snaren aan de bovenzijde. Die lijken een constructief doel te
hebben, namelijk het op hun plaats houden van de uitsteeksels. Visueel staan ze in
de weg.
Al met al een gedurfd ontwerp dat goed uitpakt en in de straten ook sterk overeind
blijft

Naar Corsowagens

================================================================

2013:

2013  8e prijs  534 punten.
Ik was het niet
Ontwerp: Aart-Jan Borias, Rene Jochems en Erik van Elsacker
_________________________________________________________________________

De eenzijdig gerichte compositie laat het publiek aan de andere kant van de bank toch meegenieten door de royale doorkijkjes die door de hond zijn uitgevreten. Al blijft de voorkant veel sterker, daar overheerst de logge, luie kracht van het dier en aan de achterkant de puinhoop die hij heeft aangericht. Het beeld van de hond is krachtig. Een prachtige kop met levensechte ogen en lippen. Als je een stukje vlees voor zijn bek zou houden, verwacht je dat er onmiddellijk kwijl uit zijn mond komt druipen. Het lijf is niet perfect van vorm, alsof er geen botten onder het vel zitten.

Het schuldbewuste in de kop wordt gemist, waar de titel deze verwachting wel wekt.

Het gebruik van alternatief materiaal in de neus van de hond is van grote klasse. Het zou mooi zijn als ook de halsband diezelfde overtuigende aanpak krijgt. De bank is prachtig uitgewerkt met het stoffenpatroon, flarden stof en het vulsel van de bank. Het stro dat nog wat aan de bekleding aan de achterkant van de bank blijft hangen, geeft aan dat er oog voor detail is. Het kleurgebruik is prachtig.

Dit is een wagen die je in een kort tijdsbestek in jezelf kunt opnemen. Je ziet meteen wat er is gebeurd, ook zonder het verhaal te horen.


Naar Corsowagens

================================================================
2012:

2012  9e prijs  537 punten.
Pin-up girl
Ontwerp: Aart-Jan Borias, Rene Jochems en Erik van Elsacker
_________________________________________________________________________

Een wagen die de twee betekenissen van het begrip ‘pin up’ letterlijk in beeld bracht. Een bouwtechnisch hoogstandje. Er zat een vreemde spanning tussen de sensuele lading van het beeld en de bijna wrokkige uitdrukking op het gezicht van de vrouw. De witte bloemen aan het eind van de pinnen maakten de weergave van de lichaamsafdruk helder, geloofwaardig en leesbaar.

Een wagen met twee kanten, maar doordat de dame om de hoek kijkt met elkaar in verband gebracht. Als kijker legde je meteen het verband. Een originele manier om twee kanten van één zaak te verbeelden. Mooi uitgevoerde sieraden, tot in de puntjes verzorgde nagels en wat een fantastische schoenen!. Imponerende dame door haar afmetingen.

De vorm van met name het gezicht was echter niet helemaal goed. De rechterarm was zelfs ronduit lelijk. De benen waren daarentegen weer wel goed van vorm, ook mede door het beschaduwen van de roze dahlia's met een beetje gespoten verf.

De anatomische onvolkomenheden werden aardig gecompenseerd door het bijzondere van het beeld. Want het moet gezegd, het was een aardige vondst om aan de ene kant te kiezen voor het beeld van een schaars geklede erotisch goed getroffen, pin-up girl, waarbij kleur, anatomie, stofuitdrukking en expressie dominant waren. En aan de andere kant voor de afdruk van het model met de pinnen en de witte bloemen waarbij, door het ontbreken van kleur, juist de vorm dominant was. Kortom een origineel en goed uitgevoerd concept.

Naar Corsowagens

================================================================

2011:

2011 14e prijs  518 punten.
Kudde
Ontwerp: Aart-Jan Borias, Rene Jochems en Erik van Elsacker
_________________________________________________________________________

Vormkwaliteit: Is geen wagen maar meer een groep los van elkaar bewegende objecten. Op zich een aangename variatie in een Corso waar grote wagens domineren. De schapen sterk geabstraheerd, niet erg goed van vorm, beetje te lomp. Maar met name de herder detoneert. Is te statisch, vooral door de jas die hij draagt. Had wat meer plooi en beweging in gekund. Hij is nu houterig en stijf met zwak uitgevoerde handen en hoofd. De hond op wielen beloofd meer actie dan hij laat zien.

Kleurkwaliteit: Wolexpressie van schapen in mooie kleurstelling uitgevoerd. Zien er door kleur- en materiaalgebruik tegelijk abstract en “grappig wollig‟ uit. Herder qua kleur netjes maar erg eentonig beetje jaren zeventig uitstraling. Het kleurgebruik in zijn gezicht is onevenwichtig en zwak.

Theatrale kwaliteit: Het bewegen en het scharrelen van de schapen is sympathiek. Mooie levendige opkomst aan het begin van de optocht. Het meebewegen van de „wol‟ van de schapen met de schommelende gang is mooi. De hond is daarentegen enorm stram in zijn beweging. Ook het bij elkaar houden van de kudde door de hond is niet overtuigend. Ook de herder is in verhouding en statische uitwerking in een zekere tegenspraak met de beweeglijke kudde. Het geluid is een mooie toevoeging als ook de beweging van het hoofd en het lammetje in zijn nek. Had echter iets minder subtiel mogen zijn om te overtuigen.

Materiaalgebruik: Materiaalgebruik in de schapen sterk. Het waggelen schitterend in materiaal en techniek uitgebeeld. Suggestie van wol door dahlia‟s aan strengen, werkt goed. Bewegende delen te duidelijk zichtbaar bij de hond aanwezig.

Originaliteit: Door te werken met losse delen krijgt het geheel een bijzondere vorm. Is origineel. Schapen en hond als kleine corsowagens verrasten. Heel simpel, maar leuk en speels idee. De stokstijve herder en de stramme hond geven de wagen daarentegen iets oubolligs, is jammer.

Naar Corsowagens

================================================================

2010:

2010 20e prijs  396 punten.
Oliver!
Ontwerp: Kevin Hereijgers en Bart Mathijssen
_________________________________________________________________________
Een wereldberoemd boek uitbeelden in de vorm van een musical. Oliver bleek een decorwagen geworden met huizen gemaakt van zwart-wit en mierzoet in rode, roze en lila dahlia’s. De Engelse huizen waren heel groots van opzet maar bleven sfeerloos. Vooral ook omdat bloemen moeilijk te combineren blijken met andere materialen die een beeld uit het verre verleden moeten oproepen. Het kleurgebruik stond haast in tegenstelling tot de morsige sfeer uit de tijd van Twist in Londen. De huizen leken meer de sfeer van Hans en Grietje op te roepen. Het geheel was niet doorleefd, het interieur niet en ook sommige kostuums niet.

Het oude verhaal werd zodoende wel in een nieuw jasje gestoken maar de sfeer van de arme sloppenwijken waarin Oliver zich afspeelt werd totaal niet overgedragen.

Het thema van de musicals is al heel veel gedaan. Na het debacle van vorig jaar met de Wizard of Oz zou je denken dat men zich wel twee keer bedenkt alvorens hier weer aan te beginnen. Net als vorig jaar was de wagen grof van vorm, nogal clichématig uitgewerkt en onevenwichtig qua vormtaferelen. De wagen bood geen vernieuwing in de variatie op het thema. Wanneer men dan toch de keuze maakt, dan moet de levenslust er van af springen. We zagen weliswaar veel kindjes zitten die zogenaamd aangekleed waren in de stijl van Charles Dickens. Maar ze zaten er vreselijk stilletjes bij, opkijkend naar een man die een liedje zong dat nauwelijks - in de stoet zeker niet- te verstaan was. Echt jammer. Daar komt nog bij dat er aan de andere kant van de wagen op dat moment helemaal niets gebeurde.

Ook de hele troep met figuranten achter de wagen maakte geen spektakel. Ze liepen heel rustig en je hoorde ze nauwelijks. De cyclus van de liederen duurde te lang om het gehele verhaal kort weg te zetten, waardoor iedereen in het publiek maar steeds een deel van het verhaal hoorde. Het geluid was ook slecht uitgebalanceerd waardoor de zangsolo’s kaal en enigszins vals klonken. De Berk scoorde op alle jurycriteria laag, maar het laagst op de originaliteit. Het is jammer dat het buurtschap geen enkel initiatief heeft genomen om een eigen, hedendaagse draai aan dit thema te geven. Het blijft allemaal wat amateuristisch zo. Een gemiste kans wat de jury betreft.
Naar Corsowagens

================================================================

2009:

2009 20e prijs  430 punten.
Maagdelijke Martelaressen
Ontwerp: Kevin Hereijgers en Bart Mathijssen
_________________________________________________________________________
De jury vond het idee om met de gestileerde vormen van de figuren de gewelven van een kathedraal te suggereren een interessant uitgangspunt. Maar het werd daardoor wel een vorm die we kennen van corso's uit de jaren ’90. Niet erg nieuw. De associatie van het gewelf had wellicht wat sterker doorgevoerd kunnen worden in de stijl van de wagen.

Nu was de uitwerking en de kleurkeuze van het gewelf een stijlbreuk. Lichtpuntje aan de buitenkant was de rozenkrans met een zeer gespierde Jezus eraan. De jury had veel moeite met de titel en de vorm van de wagen. De poging om schoonheid weer te geven in het bijna gotische lijnenspel werd herkend. De vraag vrouw of kathedraal? Maar de dekking van de titel ‘maagdelijke martelaressen’ is de jury volledig ontgaan.

Jammer dat het thema van de religie te ver werd doorgevoerd in de wagen waardoor het een minder autonoom maar meer illustratief beeld werd.
Naar Corsowagens

================================================================

2008:

2008 3e prijs 565 punten. + Vernieuwingsprijs
Tuin der Lusten
Ontwerp: Johan v.d. Kloof, Kevin Hereijgers, Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________

Zoals Adam in het schilderij van de Tuin der Lusten van Jeroen Bosch verslagen van
verwondering kijkt naar Eva, keek de vakjury ook naar de wagen van De Berk. Twee
wagens vormen samen een menselijk figuur wat zich volledig overgeeft aan de lust.
Een welgevormd lichaam waarbinnen dahlia's een zowel verhullende als onthullende
rol kregen toebedeeld. Dit is een nieuwe vorm van toepassing in het bloemgebruik binnen
de corsowagens. Het patroon van toefjes wit op een donkere achtergrond valt meteen op.
We hebben al eerder van die losse patronen gezien; jaren geleden in een bruidstooi en
daarna in een sneeuwstorm, maar deze vondst is nieuw. Hij werkt geweldig goed. De witte
puntjes worden een arcering die schaduw suggereert, ze vormen een mooie transparante
overgang tussen de lichte vlakken en de donkere gaten. Ze maken de figuur transparant,
terwijl je toch grip blijft houden op de grote vormen. Ook de splitsing van het lichaam in
twee delen werkt goed. Het is alsof een deel van het lichaam onder het wateroppervlak
verdwijnt. Als een steeds grover wordend raster ontstaan er openingen in het beeld
waardoor er een nieuwe wereld zichtbaar wordt; een wereld van lust. Als een statisch beeld
nadert de wagen het publiek om zich vervolgens van een hele andere kant te laten zien en
zich tegoed te doen aan alles wat God verboden heeft. De vrouw is zichtbaar in extase.
De figuratie doet daar nog eens een schepje bovenop. Achter en tussen paars-rode doeken
(de kleur van spieren en passie) bewegen figuren. De figuren voeren zinnenprikkelende acts
op, de muziek is opzwepend; tot de lust zakt en de figuratie weer achter de doeken
verdwijnt. Op het tentoonstellingsterrein is goed te zien wat ze doen, ze beelden
verschillende vormen van lust uit, op straat is dat veel minder duidelijk.
Het contrast tussen de bekorende buitenzijde en de zich aan lust overgevende binnenkant
maakt de wagen tot een prachtige theatrale wagen, wat betreft ontwerp, vormgeving en
kleurgebruik. De moeilijke vormen zijn in twee verschillende wagens op een fantastische,
geloofwaardige, krachtige manier samengebracht. Door de complete beleving die de wagen
door beeld, geluid en figuratie bood in combinatie met de nieuwe toepassing van het
bloemgebruik heeft de jury doen besluiten deze wagen de vernieuwingsprijs toe te kennen.
Naar Corsowagens

================================================================

2007:

2007 14e prijs 497 punten.
Masai
Ontwerp: Johan v.d. Kloof en Kevin Hereijgers
_________________________________________________________________________

Een voorstelling in twee delen uit Afrika. De eerste verbeeldt een herder in een poncho in
rood en gele kleuren die achter twee koeien aanloopt. Van deze twee koeien zijn alleen de
gehoornde hoofden te zien. Maar van ieder hoofd is een hoorn 'afgezaagd'. De jury begrijpt
dat dit is gedaan om meer ruimte in de straat te creeren en daardoorook meer aandacht op
de andere hoorn te vestigen. Maar in de uitwerking kwam het wat gekunsteld over. De
hoornen zijn wit. Een goed gekozen kontrast tot de overwegend in rood en oranjegeel
gehouden kleuren van de hoofden. Het tweede gedeelte van de wagen laat drie Masai zien.

Het waren grote nogal weinig gedifferentieerde vormen. De voorkant met de gezichten was
aanmerkelijk interessanter dan de achterkant met de massale ruggen. Door de te grote
kleurcontrasten en te tekenachtige detaillering in de kleding viel het geheel visueel uit
elkaar. Geen eenheid maar een clinchematig tafereel met niet mooi gemaakte hoofdvormen en
juist wel goed vorm gegeven details. De jury was erg opgetogen over de stofuitdrukking op
de draperieen die de Masai droegen. Deze waren bijzonder goed gemaakt, erg mooi van vorm
en kleur. Als ook de kleur van de runderen.

Maar de gezichten. Helaas waren de koppen bij deze wagen zeer bepalend in beeld en niet
goed van vorm.
Naar Corsowagens

================================================================

2006:

2006 15e prijs 408 punten.
Betula Pendula Formicinae
Ontwerp: Johan v.d. Kloof en Koen Aarts
_________________________________________________________________________

Was deze wagen een serieus verslag van een biologische vondst in Zundert of een grap?
Voor het laatste miste het humor, voor het eerste waren de nieuw ontdekte mieren te
karikaturaal. Dat was het probleem met de wagen van De Berk. De jury kwam er niet uit,
wat voor verhaal de buurtschap wilde vertellen. Wat moest de toeschouwer uit de wagen
lezen? Opwinding over nieuw gevonden levende wezens? Waar bleek die opwinding dan uit,
het is de jury ontgaan.
Wat er overbleef was een chaotisch beeld. En die chaos werd versterkt door de
onbegrijpelijke blauwe figuratie. Wat beeldden zij uit? Onderzoekers in een
camouflagepak of predators die de nieuwgevonden insecten meteen wilden vernietigen.
De uitvoering van de kostuums vond de jury echt een misser! Sommige hoofddeksels waren
wel leuk, maar de pakken waren slecht uitgevoerd. Ook als geheel kon het niet overtuigen
omdat het cohesie miste in het verhaal, er gebeurde veel, maar wat eigenlijk?
Eindconclusie is een los geheel dat geen compact eensluidend beeld geeft,
alsof er geen echte beslissingen zijn genomen in het ontwerpproces.
Naar Corsowagens

================================================================

2005:

2005 10e prijs 433 punten.
Hokjesgeest
Ontwerp: Johan v.d. Kloof en Koen Aarts
_________________________________________________________________________

Alles in hokjes plaatsen om grip te krijgen op de complexiteit van het leven en de
wereld. Deze behoefte van de mens was het thema van deze wagen.
De door de ribben van een kubus strak weergegeven vorm van de drie wagens waaruit
de ‘Hokjesgeest’ bestond was op zich erg mooi. Handig ook om de uitsneden van de
drie hoofden op te hangen en zo ‘luchtig’ en vrij te kunnen werken. Een vondst.
De verbeelding van hun levensverhaal geprojecteerd in de schedel vond de vakjury
creatief bedacht. De koppen spraken. Ze bestonden uit die vlakken die de vorm
voldoende spanning gaf. Zo waren te zien oogkassen, kaaklijnen, een neusbrug
enzovoorts. In dat samenspel van vormen en vlakken zijn mond, wenkbrauwen en
ogen aangebracht, die op zich weer waren omgeven door een spel van lossen lijnen en
curven. Dat zou wel eens teveel kunnen worden; de zwaar aangezette ogen en lippen
zouden bijvoorbeeld te overheersend kunnen zijn, maar je zou ook kunnen zeggen dat
alles goed is gegaan. Het gaat immers om clichés, karikaturen. Dan mag je
overdrijven.
De projecties in de schedel waren niet altijd even duidelijk te ‘lezen’. Bij de zwerver
lukte dat nog wel, want zo kennen we de afbeelding van de clochard onder de brug
over de Seine. Bij de asielzoekster was dat al wel wat moeilijker te duiden. De
gordijnen langs de trap met de koffer moet je maar kunnen plaatsen. De droom van
de verstandelijk gehandicapte werd overigens wel prachtig versterkt door het
interieur dat op zijn kop was afgebeeld.
Bij de eerste twee koppen viel op, dat zij een loopje namen met de zwaartekracht en
los bleven van hun kader. Bij de laatste kop, de man met het petje, verdwijnt dat
subtiele spel tussen schedelvorm en staketsel.
De vakjury vond de ribben van de kubus te zwaar, te dik. Zo vormden zij een
belemmering voor een goed zicht op en een contact met de drie koppen. Een te
zwaar contrast ook met de dunne tekening en de ranke curven. Dit euvel werd nog
versterkt door het feit dat de wagens te kort op elkaar reden. Je kreeg nauwelijks
kans het beeld te begrijpen en de ‘tralies’ ontnamen je ook deels het zicht op het
geheel.
Naar Corsowagens
 
================================================================

2004:

2004 17e prijs 361 punten.
Salvador.com
Ontwerp: Mark Hereijgers, Hans Hereijgers en Yuri Dils
_________________________________________________________________________

De wagen deed een poging om een beeld te maken van de digitale snelweg.
op zich een heel aardig en eigentijds idee. Er zitten heel veel verwijzingen
in deze wagen: internet, MSN, The Matrix, de doortocht door de Schelfzee,
een kubistisch schilderij van Duchamp. Teveel verwijzingen?
Nee, dat hoeft geen probleem te zijn. De versnippering van het beeld van deze
wagen wordt door andere factoren bewerkstelligd. Alle lijnen weigeren zich te
bundelen tot een grote kracht. Ze zijn te slap, te warrig, te verbrokkeld
door alle letters en tekens en remmen de suggestie van snelheid, dat toch het
thema van deze wagen is. De lijnen sterk verbrokkeld, gaan nergens naar toe.
De wagen mist een kern, die alle lijnen (beweging) bundelt, een rustpunt in
het beeld biedt. In de veelheid van fragmenten ontwaar je ook een figuur.
Maar ook die stelt je voor vragen. Is het wel een figuur?
En wat doet de figuur precies? Waarom zit hij daar? Dat een wagen een vraag
oproept is niet verkeerd. Dat kan ook een interessante spanning opleveren in
de communicatie tussen de wagen en het publiek. Maar dan zou de vraag wel
logisch uit het beeld op moeten komen. Hier stelt de wagen niet één vraag,
maar heel veel. Dat kan de vakjury natuurlijk niet allemaal in het moment
van voorbijgaan van de wagen verwerken. Dan krijgt de wagen al snel de
kwalificatie 'vaag' of zoals een lid van de jury zei:
'de wagen sterft in zijn goede bedoelingen'.
Toch heeft ook deze wagen met zijn kleurtonen iets vertederends, een soort
snoepwinkel met potten zuurtjes waaruit je naar hartelust zou willen
grabbelen. Maar dat was het thema van deze wagen niet.
Naar Corsowagens

================================================================

2003:

2003 4e prijs 490 punten.
StemmingsExpressie
Ontwerp: Mark Hereijgers, Hans Hereijgers en Yuri Dils
_________________________________________________________________________

Het is deze wagen die opviel door haar poëtische vorm. In de zon kreeg zij
een extra dimensie van schoonheid. Jammer, de zon hebben wij moeten missen
in de gang door de straten. Zoals gezegd, de jury had het voorrecht de
wagen op het veilingterrein even in de zon en tegen de blauwe lucht te zien.
Bij het zien van de eerste wagen kwam spontaan een lentegevoel boven.
Heel mooi.
De beide wagens, in symmetrie, zijn tot in detail verzorgd uitgewerkt.
Vooral de ronde vormen en de limlollyroze kleuren van de amandelboom
in bloei zijn zeer goed gekozen. Niet zo gek dat de tweede wagen, die juist
de andere stemming moest oproepen, niet de aandacht trok als de eerste.
Toch staan de beide wagens in functie van elkaar; de ene teer en de ander
zwaar, versterken zij elkaars’ kracht. Deze wagen had ook los van het
thema hoge ogen gegooid in een Zundertse corso-optocht.
Niemand werd meer door stemmingen gedreven als Van Gogh, voor wie het
lentegevoel zeldzamer is geweest dan zijn depressieve gemoedsgesteldheid.
De tegenstelling van stemmingen is subtiel, goed weer gegeven en uitgevoerd.
Zowel op het veilingterrein als in de straten lieten de beide wagens bij de
toeschouwer de emoties achter en misschien ook wat kippenvel.
Naar Corsowagens

================================================================

2002:

2002 16e prijs 366 punten.
Villa amentia
Ontwerp: Mark Hereijgers, Hans Hereijgers en Yuri Dils
_________________________________________________________________________
Geheel in de traditie van Zundert, een theaterwagen met een nogal
cryptische titel. Maar het beeld is ook cryptisch en roept vraagtekens op,
het kan niet echt overtuigen. De vorm van de op het front liggende vrouw
blijft op het niveau van het karikaturale steken iets dat ook geldt voor de
architectuur.
Het gordijn dat misschien ook wel een zandloper of wervelwind is, vormt
het hart van het geheel. Maar het krijgt jammer genoeg niet de kans om
zodanig te functioneren.
Een wagen die de aandacht gevestigd houdt op een groot idee is sterker !
Hier is er echter teveel ruis omheen. De te nadrukkelijk aanwezige details
breken het grote idee af. Daarmee zijn niet alleen het bewegend meubilair
en de spiegels bedoeld, maar ook de voegen tussen de stenen en de bartsjes
in de muren.
Naar Corsowagens

================================================================

2001:

2001 3e prijs 461 punten
Lente, Zomer, Herfst, Winter
Ontwerp: Harry v.d. Broek
_________________________________________________________________________
Geen jury rapport uitgebracht.
Naar Corsowagens

================================================================

2000:

2000 4e prijs 466 punten (Terug gezet naar 17e plaats)
Eerste indrukken
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
Geen jury rapport uitgebracht.
Naar Corsowagens

================================================================

1999:

1999 4e prijs 493 punten
Millenniumklok
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
Wie wil beweren dat kitch niet mooi kan zijn, zal zijn mening moeten
wijzigen na het zien van het (uur)werkstuk van Buurtschap De Berk.
Een wagen die ook zonder figuranten een kitcherige maar heel fantasierijke
impressie van een klok te zien gaf.
De ornamenten waren fraai vormgegeven en op een heel attractieve wijze
'gelayout'. Dankzij de goede regie gaven ook de figuranten met een perfect
getimede show op overtuigende wijze het begrip 'millenniumklok' gestalte.
Naar Corsowagens

================================================================

1998:

1998 3e prijs 482 punten
Addergebroed
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
Deze wagen ontleende zijn kwaliteit voornamelijk aan de dynamische
vormgeving van de adders die in veelvoud het beeld van deze wagen vormden.
Met een goed gevoel voor ritme werden de beeldelementen tot een eenheid
gesmeed. Vooral het griezeleffect ervan kwam zo - ook door zijn dimensie -
sterk tot uitdrukking.
Toch heerste bij de jury het gevoel dat door een meer contrasterend
kleurgebruik ook de dramatische kracht van de wagen nog vergroot zou
worden.
Naar Corsowagens

================================================================

1997:

1997 1e prijs 519 punten
Cyrano
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
A: Nog net niet het hoogste in originaliteit, wel in compositie & kleur,
   plasticiteit & anatomie, algemeen. Figuratie 2e plaats.
B: Het gedurfde concept overtuigde vooral door het geslaagde totaal beeld:
   beeld / theater / zang / beweging. Het voorste deel in een klassiek
   Zundertse vorm, zeer knap door het beheerste kleur gebruik, de
   prachtig verwerkte teksten, waaruit poezie straalde. Het tweede deel
   als een podium voor de sterke actie, die zeer goed was opgenomen in het
   totaal beeld. Overtuigende eerste plaats.
Naar Corsowagens

================================================================

1996:

1996 2e prijs 507 punten
Lentebloesem
Ontwerp: Roel Wassenaar en Ad Hereijgers
_________________________________________________________________________
A: Wagen scoorde het hoogst in originaliteit en terecht daardoor het meest
   vernieuwend. Op andere onderdelen wat minder, vandaar de 2e plaats.
B: De compositie is sterk, maar soms is de onderbouw niet altijd in het
   juiste spanningsveld met de bovenbouw (de blokjes onderaan bijvoorbeeld)
   Het kleurgebruik is sterk door de beperking die de vormgevers zich
   hebben opgelegd.
   Wellicht had de totaalindruk sterker kunnen zijn als de drie bomen niet
   teveel op een rij hadden gestaan, maar iets meer dynamiek hadden vertoond.
Naar Corsowagens

================================================================

1995:

1995 1e prijs 520 punten
Atlantis Mechanica
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
Een wagen met een merkwaardig concept: drie bepalende elementen zorgen
samen voor een fascinerend eindresultaat.
A: De wagen(s): Drie beeldelementen in grootte toenemend, de dragers voor
   nog meer. Als vormgeving geen bijzonderheid. Wel goed maar geen top.
   Wel een interesant detail: De grootste wagen was functioneel
   'opengesneden' om de duwers zichtbaar te maken.
B: De figuratie: Reeds vaker hebben grote groepen figuranten mee gelopen
   bij wagens. Maar de manier waarop het hier gebeurde, voegde iets
   fascinerends toe aan de wagens. De soberheid in de hoofdzakelijk zwarte
   kleding, de dynamiek van de zwaaiende punten, de monotone herhaling van
   bepaalde bewegingen, het funcioneel maken van het wagenduwen, het riep
   het beeld op van een maatschappij waarin mensen als slaven een
   onmisbare schakel in een groter geheel vormden.
C: Muziek: De muziekale ondersteuning, in de vorm van vele ritmes op
   verschillende trommels en bekkens, kompleteerde het geheel, waardoor
   de drie elementen samen een indringend en intrigerend beeld van een
   andere wereld gaven.
In zijn totaliteit een wagen die beslist vernieuwend werkte in de lange
traditie van het Zundertse Corso.
Maar of dit de toekomst moet worden ??.
Naar Corsowagens

================================================================

1994:

1994 7e prijs  427 punten
De bokkenrijders
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
Een interessante poging om een onderwerp boven zijn letterlijke betekenis
uit te tillen, om de onderliggende gedachten en gevoelens gestalte te
geven in beelden. Een meer symbolische beeldtaal.
Toch verzand het resultaat enigzins doordat de witte spookachtige vormen
onderaan (geent op 'De Schreeuw' van Munch) door hun veelheid eerder
grotesk dan angstgevoelens op het publiek worden overgebracht.
Dat doet dan afbreuk aan de zeer spannende (en technische knappe) bovenkant.
Naar Corsowagens

================================================================

1993:

1993 2e prijs  491 punten
Tonijn vangst
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
Een wagen die door ontwerp keuze, kompositie, vorm en materiaal gebruik
sterk deed denken aan "de oogst" uit 1990.
Een zelfde soort dynamiek en beweging sprak er uit en dat sprak ons wel
aan. Maar het was alles bijeen wat minder evenwichtig, soms wat chaotisch
(de veel kleurigheid van de dolfijnen bijvoorbeeld).
Toch een verdiende tweede plaats.
Naar Corsowagens

================================================================

1992:

1992 2e prijs  432 punten
De rattenvanger en Hamelen
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
Met twee letters wordt het verschil met een vroeger ontwerp aangegeven.
Dat hoeft echt niet , je mag een ontwerp wel degelijk opnieuw gebruiken,
als je maar een nieuwe of andere visie op het ontwerp presenteerd.
En dat gebeurde nou juist te weinig. Het was een kleurrijke feestelijke
wagen, gebouwd met alle vakmanschap die in Zundert op corsogebied
aanwezig is. Jammer dan dat zo'n wagen je net geen kick geeft,
waardoor een eertse plaats veilig gesteld zou zijn.
Naar Corsowagens

================================================================

1991:

1991 1e prijs  453 punten
Uit de keuken van Willem de Zwijger
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
Een aantrekkelijke verhalende wagen, een aaneenschakeling van treffende
beelden, van verfijnd tot rauw volks, uit de welgedane keuken, in zijn
vormgeving herinneringen oproepend aan schilderijen van Breughel.
Ook hier een uitstekende ondersteuning door goed in het geheel opgenomen
figuratie.  Een eerste prijs waard.
Naar Corsowagens

================================================================

1990:

1990 1e prijs  466 punten
De oogst
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
Een kompleet af ontwerp. Ver boven de materialen zelf uitgestegen,
alles droeg bij aan die overstelpende, hartverwarmende indruk die deze
wagen achterliet. Op voortreffelijke wijze van Gogh en zijn denkwereld,
Zijn kijk op het Franse landschap en het Franse boerenleven uitgebeeld,
zodanig dat je verbeelding op het goede spoor werd gezet.
Een prachtige hedendaags beeld van een groot Zundertenaar.
Unaniem door de jury op de eerste plaats gezet.
Naar Corsowagens

================================================================

1989:

1989 8e prijs  334 punten
Thorgal, zoon van de sterren
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
Een achtste plaats omdat er toch nog wel wat aan te merken valt op deze
wagen. Het onderwerp is lastiger dan de ontwerpers en de bouwers hebben
gedacht. Een stripverhaal tot leven laten komen vraagt een andere aanpak.
Niet een stukje stripverhaal aan de ene kant en een ruimtelijk tafereel
aan de andere kant, nee echt proberen de striptekening tot leven te
laten komen, de figuren hun dimensies te laten krijgen, waardoor je
vergeet dat het slechts een stripverhaal is. Dat is nu net niet gelukt,
ondanks de nodige mooie details (de striptekeningen).
Naar Corsowagens

================================================================

1988:

1988 7e prijs  376 punten
Procedamus in pace
Ontwerp: Marc v. Beek en Johan v. Trijp
_________________________________________________________________________
Het is niet nieuw om een wagen uit meerdere delen te laten bestaan, maar
vijf kleine wagens is nog nooit eerder vertoond.
Toch had die vondst met veel meer spanning en variatie uitgewerkt kunnen
worden. De wagens waren te gelijkwaardig, ze kenden geen hoogtepunt,
geen apotheose. Elke wagen was te veel een herhaling van de vorige.
De detailleringen en het gebruik van de bloemen was overigens wel
verfijnd en smaakvol.
Naar Corsowagens

================================================================

1987:

1987 12e prijs. Terug gezet naar de 19e prijs  275 punten
De Staotie
Ontwerp: Johan Maas
_________________________________________________________________________
Verrassend door een goede samenvoeging van stationselementen:
de open overkapping, de restautatie, de doorkijkjes in de wanden.
Naar Corsowagens

================================================================

1987:

1987 19e prijs 348 punten
Terug gezet naar de 18e prijs
La commedia dell'arte
Ontwerp: Marc v. Beek
_________________________________________________________________________
Jammer dat van zo'n prachtig ontwerp zo erg weinig gemaakt is !
Een saaie , oninteressante onderbouw, een nietszeggende Pierrot, een
gemiste kans dus. Is twee wagens voor de Berk teveel van het goede?
Naar Corsowagens

================================================================

1986:

1986 9e prijs  369 punten
Hartelijk gefeliciteerd
Ontwerp: Johan Maas
_________________________________________________________________________
Een corsowagen in de traditie. Prima van uitvoering, kompositorisch een
gesloten geheel. Gewoon goed om in de middenmoot te belanden. Toch
hadden we nu juist vanwege de zo voor de handliggende thematiek een echt
origenele oplossing verwacht.
Naar Corsowagens

================================================================

1986:

1986 13e prijs  325 punten
Ot en Sien
Ontwerp: Marc v. Beek
_________________________________________________________________________
Een leuke presentatie. Goed thema. Zo'n Ot en Sien in die ton was prima
opgelost. De figuratie was uitstekend, duidelijk aanvullend bij de
wagen.
Terecht figuranten prijs. Een flinke sprong voorwaarts ten opzichte van
de 18e plaats in 1985.
Naar Corsowagens

================================================================

1985:

1985 4e prijs  401 punten
Le Moulin Rouge
Ontwerp: Johan Maas
_________________________________________________________________________
Ook hier klasse ! Duidelijk de "eerste" wagen voor buurtschap de Berk.
De sfeer was er.  Misschien hadden de  can-can danseressen, die de
Moulin Rouge bekend hebben gemaakt,  iets nadrukkelijker aanwezig kunnen
zijn. Nu gaan ze misschien iets te veel mee in het totaal-concept.
Naar Corsowagens

================================================================

1985:

1985 18e prijs 299 punten
Mode Negatief
Ontwerp: Marc v. Beek
_________________________________________________________________________
Op zich een niet onaardige onderwerpkeuze. Toch duidelijk een tweede
wagen voor buurtschap de Berk. Anderzijds verdient de jonge ontwerper
Marc van Beek, verleden jaar nog in een team ontwerpers voor Laarheide,
waardering voor zijn vormgevende aanpak. Maar in zo'n geweld aan
kwaliteit valt dit dan toch nog te licht.
Naar Corsowagens

================================================================

1984:

1984 5e prijs  389 punten
Shogun
Ontwerp: Johan Maas
_________________________________________________________________________
Ook hier een televisie-ontwerp. Maar daarom werd een minder letterlijke
interpretatie gegeven dan bij Tom en Jerry en de Pink Panther. gekozen
was meer voor de symboliek van het verhaal goed van compositie, goed van
kleur, daardoor mooie sfeer. Te waarderen is dat de zo voor-de-hand-
liggende figuratie was weggebleven.
Naar Corsowagens

================================================================

1983:

1983 4e prijs  435 punten
Bedoeien Karavaan
Ontwerp: Johan Maas
_________________________________________________________________________
Een van de toppers van dit corso. Het verschil met nummer 3 slechts
2 punten. Prima van totaal-opzet en kleur. Goed verzorgd in de details.
Zelfs voor de snavels van de gieren, aan de achterzijde van de wagen,
waren bloemblaadjes gebruikt in plaats van naar zaden te grijpen (zie
juryrapport 1982). Zo moet het ook! Opvallend was ook de aandacht voor
de ornamentatie in de kameelzadels. Kortom, een prachtige wagen.
Naar Corsowagens

================================================================

1982:

1982 11e prijs  312 punten
De zondeval van Adam en Eva
Ontwerp: Johan Maas
_________________________________________________________________________
Een thema dat verrassend werd vormgegeven.
Het had zo 'dramatisch' kunnen worden!
De vrijstaande beesten op de achterkant van de wagen hadden wellicht
weggelaten kunnen worden, temeer omdat ze door hun naturalistische vorm
weinig vormgevende relatie hadden met de kubistisch/abstracte
vormgeving van de wagen als geheel.
Naar Corsowagens

================================================================

1981:

1981 4e prijs  424 punten
Rio
Ontwerp: Johan Maas
_________________________________________________________________________
Een 'echte' corsowagen! Goed van opbouw. Indrukwekkend. Ondanks het feit
dat de danseressen anatomisch niet zo perfekt waren uitgevoerd, stonden
ze daar echt te dansen op het ritme van de sambaballen. Die draaiende
zon, prima en zeer decoratief van uitvoering. Prachtige wagen... net geen
3e plaats, slechts op 2 punten na. De zo voor de handliggende figuranten
voor een dergelijk ontwerp bleven gelukkig achterwege !
Naar Corsowagens

================================================================

1980:

1980 14e prijs  334 punten
Herinneringen aan mijn studententijd
Ontwerp: Johan Maas
_________________________________________________________________________
Een onoverzichtelijke indruk van het leven van een student die
vermoedelijk in Amsterdam gestudeerd heeft. Veel te veel details,
slecht op elkaar afgesteld op een rommelige ondergrond.
Cafe De Berk in Amsterdam ? Veel te vlak als voorfront en beneemt
het zicht op achtergelegen uitstalling. Teveel en slechte figuranten,
die als mavo-of havo-jochies nog niet hebben kunnen proeven van het
echte studentenleven. De drievoudige herhaling van het stadswapen was
absoluut teveel en vormde geen climax. Het diploma op de achterkant
had veel beter als zodanig verwerkt kunnen worden.
Naar Corsowagens

================================================================